Siste nytt

Utvalgt

Utvalgt

Sosiale medier

Dei fleste som tek opp trafikksikkerheit på Rv13 har allereie peika ut hovudproblemet: farten. Det er lett å kjenne seg att i den forklaringa, for ho stemmer av og til. Men nesten alltid finn vi noko anna under. Det vi ser att og att er at trafikantane tilpassar seg vegen dei faktisk har framfor seg. Smal vegbane, dårleg sikt i svingane og uoversiktlege møtepunkt tvingar fram åtferd som ser uforsiktig ut frå utsida, men som eigentleg er ein respons på ein veg som ikkje er bygd for det han vert brukt til. Ta strekningane mellom Røldal og Odda, i Suldal og langs Jøsenfjorden. Her deler skulebussen, ambulansen og tungtransporten dei same smale svingane. Når rammene er trange, blir handlingsrommet til den einskilde sjåføren det òg. Når nokon sluttar å leite etter den skuldige sjåføren og byrjar å sjå på kva vegen faktisk krev, skiftar heile samtalen. Krava blir meir presise, argumentasjonen sterkare og moglegheita for reell betring langt større. Vi i Fjordvegen Riksveg 13 arbeider for høgare vegstandard frå Stavanger til Sogndal. Det arbeidet er ikkje åtskilt frå trafikksikkerheitsarbeidet. Det er det same arbeidet sett frå ein annan vinkel: ein veg med god standard gir trafikantane handlingsrom til å velje trygt 🛤

@Fjordvegen Riksveg 13

Ordet «vedlikehaldsetterslep» høyrest teknisk ut. Det er det ikkje. Det er ein politisk tilstand. Omgrepet vert brukt som om det var ein nøytral kategori i eit rekneark. Ein post som ventar på tur. Men vedlikehaldsetterslep er summen av fleire tiår med bevisste nedprioriteringar, normalisert som planlegging. Når ei vegstrekning vert klassifisert som etterslep, tyder det at tilstanden har vore kjend lenge nok til at ingen lenger blir overraska. Overraskinga er at det ikkje vart reparert. For pendlaren mellom Røldal og Odda, for tungtransporten langs Jøsenfjorden og for ambulansen som skal fram i Suldal, er etterslep ingen budsjettpost. Det er den smalaste svingen, den råaste vegbanen og den stenginga som kjem utan varsel. Vegforvaltninga brukar ordet til å avgrense ansvar. Vi i Fjordvegen Riksveg 13 brukar det for å peike på kva manglande politisk vilje ser ut som i praksis: ein veg som skulebussen, mjølkebilen og næringslivet må rekne med kan svikte. Rv13 er ei livsnerve mellom Stavanger og Sogndal. Kvart år etterslepet veks, er eit val, ikkje ei naturlov 🛤

@Fjordvegen Riksveg 13

Éin riksvegnummer. To fylke. Éin organisasjon som faktisk arbeider for heile strekninga. Rv13 strekker seg gjennom Vestland og Rogaland, frå Stavanger i sør til Sogndal i nord. Det er ein av dei lengste regionale fjordkorridorane i landet, med eit samansett landskap av ferjesamband, tunnelar, fjellovergongar og ulike klimasoner. Det som gjer Fjordvegen Riksveg 13 til noko særeige, er ikkje berre lengda. Det er at éin samla organisasjon koordinerer kravet om ein heilskapleg vegstandard for heile korridoren, på tvers av to fylkeskommunar og mange kommunar. Utan eit slikt fellesskap vert kvart krav handtert som eit lokalt innspel, og ikkje som ein regional prioritet. Ein smal sving ved Jøsenfjorden, eit rasutsett parti i Røldal, ein tunnel som må oppgraderast nord for Odda. Kvar for seg konkurrerer dei om merksemd i ein lang nasjonal kø. Samla teiknar dei same problema eit anna bilete: ein gjennomgåande transportåre som held ambulansar, skulebussar, tungtransport og pendlarar oppe kvar einaste dag. Breidda i representasjonen, kommunar og næringsliv frå heile korridoren, er det som gjer påverknaden reell. Dette er ikkje sjølvsagt i norsk vegforvaltning. Det er nettopp det som gjer Fjordvegen Riksveg 13 til ei reell politisk kraft 🛤

@Fjordvegen Riksveg 13

Bak eit telt og eit skilt står det folk. Det er dei som faktisk held organisasjonen gåande. Fjordvegen Riksveg 13 er ein medlemsorganisasjon. Arbeidet for vegen mellom Stavanger og Sogndal er ikkje forankra i ein logo, men i verkelege personar og verksemder som stiller opp der folk samlar seg. Ein stand er meir enn brosjyrar og informasjon. Det er tilgjengelegheit. Det er folk som svarar på spørsmål om skredpunkta over Røldal, om skulebussen mellom Odda og Hardanger, om tungtransporten gjennom Jøsenfjorden. Det er tillit, bygd ansikt til ansikt. Lokalt nærvær er det som gjer politisk påverknad truverdig. Ein organisasjon med synlege representantar veg tyngre enn eit høyringsinnspel utan ansikt. Stortinget les tal og krav, men det er engasjementet frå kommunar, bedrifter og folk langs korridoren som gir saka tyngd. Vi i Fjordvegen Riksveg 13 arbeider for trygg og føreseieleg framkome for dei som brukar vegen kvar dag, heile året. Det arbeidet står og fell på menneska bak logoen. Vil du stå med oss? Bli medlem eller følg arbeidet på fjordvegen.no 🛤

@Fjordvegen Riksveg 13

NTP-prosessen ser lineær ut på papiret. Midtvegs i ein runde er han det ikkje. Prioriteringane snur. Behovslistene veks. Kommunane langs Rv13 justerer krava sine i takt med ny informasjon. Dette er ikkje teikn på svikt. Det er arbeidet som faktisk skjer. Påverknadsarbeid overfor Nasjonal transportplan er eit iterativt forhandlingsarbeid, ikkje ei rett line frå krav til løyving. Argumentasjonen vert skjerpa undervegs, ofte fleire gonger i same planperiode. Aktørane koordinerer seg, justerer seg, og koordinerer seg på nytt. At behovslistene langs Rv13 endrar form i ein planperiode er ikkje inkonsistens. Det er eit teikn på at faktagrunnlaget vert betre, og at koordineringa faktisk fungerer. Vi i Fjordvegen Riksveg 13 arbeider for standardheving og sikker framkome frå Stavanger til Sogndal, og koordinerer mange aktørar kontinuerleg gjennom heile prosessen. Det handlar om forutsigbar framkome for skulebussen mellom Røldal og Odda, for ambulansen i Suldal og for tungtransporten langs Jøsenfjorden. Fjordvegen Rv13 er til stades i nettopp den fasen: der retning, argumentasjon og prioriteringslister er i konstant rørsle. Det urolege midtpartiet er der det reelle arbeidet ligg. Å kjenne seg der er normalt. Følg arbeidet på fjordvegen.no 🛤

@Fjordvegen Riksveg 13

Du kjenner kvar sving før du ser skiltet. Det finst eit ord for den kjensla. Vi kallar det vegsansen. Den inngrodde kunnskapen du berre får av å ha køyrt same strekning hundrevis av gonger. Ikkje frå kart, ikkje frå skilt, men frå kroppen. Du sakkar farten før kurven fordi kroppen hugsar han, ikkje fordi eit skilt ber deg om det. Du veit når vinden kjem inn frå vest ved Granvin. Du kjenner kor vegbanen smalnar og kor himmelen opnar seg over fjorden. Du les fjellsida og skydekket, og du kjenner deg trygg der andre synest strekninga er krevjande. Rv13 har lært deg noko ingen kurs kan gje. Vegsansen tilhøyrer ikkje berre deg. Han tilhøyrer alle som har brukt Rv13 mellom Stavanger og Sogndal som kvardagsveg i generasjonar. Pendlaren frå Suldal som køyrer til jobb i mørket. Mjølkebilen som hentar langs Jøsenfjorden kvar morgon. Skulebussen mellom Odda og Røldal som veit akkurat kor det er glatt i november. Rv13 har nok karakter, nok variasjon og nok historia til at han set seg i kroppen til dei som brukar han. Det er ein del av arven hans. Ein veg du kjenner så godt at han bur i deg. Og nettopp difor betyr standarden på vegen noko. Vegsansen fortel deg kvar det er trygt og kvar det ikkje er det. Vi i Fjordvegen Riksveg 13 arbeider for at den kunnskapen kroppen har lært seg gjennom generasjonar, skal møtast av ein veg som er trygg og føreseieleg heile året 🛤

@Fjordvegen Riksveg 13

Kvar gong ein stein fell på vegbanen, kjem det ein maskin. Men maskinen kjem ikkje att neste veke for å sikre fjellsida. Det er skilnaden mellom akutt utbetring og planlagt standardheving på Rv13. Akutt utbetring ryddar etter ras og stengingar, og gjenopnar vegen så raskt som råd. Det er nødvendig arbeid. Utan det står ambulansen, skulebussen og tungtransporten fast. Men steinen som fell i dag, seier ingenting om fjellsida som framleis er ustabil i morgon. Planlagt standardheving går den andre vegen. Ho sikrar fjellsidene før dei fell, gjev breiare veg og betre kurvatur, og byggjer inn tryggleik som varer. Rv13 har om lag 34 kartlagde skredpunkt. Skal desse takast ned til eit trygt nivå, held det ikkje med maskinar som kjem etter smellen. Det krev forutsigbare midlar over tid. Begge tilnærmingane har sin plass, men dei løyser ulike problem. Akutt utbetring held vegen open i dag. Standardheving avgjer om han er trygg og open om ti år. For lokalsamfunna mellom Røldal og Odda, i Suldal og langs Jøsenfjorden, handlar dette om forutsigbar framkome i kvardagen. Om at pendlaren, mjølkebilen og beredskapen kan rekne med at vegen ligg der. Vi i Fjordvegen Riksveg 13 meiner at akutt beredskap og langsiktig standardheving må gå hand i hand. Vedlikehald og rassikring før stengingane oppstår, ikkje berre opprydding etterpå 🛤

@Fjordvegen Riksveg 13

Kor mykje kostar det å sikre norske vegar mot skred? Dei fleste gjettar for lågt, med fleire titals milliardar. Mange trur skredsikring kan løysast med nokre hundre millionar kvart år. Kartlegginga frå Statens vegvesen viser noko anna. Det samla skredsikringsbehovet på riks- og fylkesvegnettet er om lag 96 milliardar kroner, fordelt på rundt 35 milliardar på riksveg og 61 milliardar på fylkesveg. Dei årlege løyvingane ligg langt under. For Rv13 er dette meir enn eit tal i eit budsjettdokument. Vegen har om lag 34 kartlagde skredpunkt mellom Stavanger og Sogndal. Utan føreseielege midlar vert kvar hending handtert etter at raset har gått, i staden for førebyggjande. Same folk vert råka kvar gong vegen stengjer. Ambulansen og beredskapen mistar tid dei ikkje har. Skuleborna kjem seg ikkje fram. Pendlaren mistar arbeidsdagen. Mjølkebilen og tungtransporten står med leveransane til lokalt næringsliv og reiseliv. Vi i Fjordvegen Riksveg 13 meiner rassikring og utbetring av vegbreidda høyrer til same tryggleik. Begge må på plass før stengingane kjem. Etterslepet er usynleg i budsjettdokumenta så lenge vegen står open. Men vegen vert ikkje tryggare av at rekninga er skjult. Vestland og Rogaland treng føreseieleg framkome, kvar dag, heile året 🛤

@Fjordvegen Riksveg 13

Tre teikn på at vegstandarden hemmar næringslivet. Ikkje berre forseinkingar, men strukturelle tap. Langs Rv13 melder bedrifter om det same mønsteret. Så lenge vegen fungerer, er den usynleg. Men når standarden sviktar, rammar det verdiskapinga direkte. Det første teiknet er leveransar som ikkje lèt seg planleggje. Når tungtransporten ikkje kan køyre i samanhengande kolonnar, og stengingstidene er ukjende, sluttar bedrifter å bruke Rv13 som fast forsyningsrute. Det handlar ikkje om nokre tapte minutt. Det handlar om at ein heil forsyningsline vert uføreseieleg. Det andre teiknet er rekruttering som stoppar ved vegkanten. Bedrifter melder at kvalifiserte søkjarar takkar nei når dei ser pendleavstanden kombinert med vegstandarden. Forutsigbar framkome er ein del av arbeidsmarknaden, ikkje berre ein komfort. Det tredje teiknet ser vi i reiselivet. Reiselivsbedrifter på strekninga Stavanger til Sogndal kan ikkje selje heilårsprodukt når vegen er stengd fleire gonger i sesongen. Kvar stenging er ei kansellert booking og eit svekt omdøme. Dette er same historia som då E134 vart stengt av steinraset ved Fjæra og trafikken vart flytta over på ein Rv13 som ikkje er dimensjonert for det. Konsekvensane råka næringsliv, beredskap og tungtransport i heile regionen. Vi i Fjordvegen Riksveg 13 koplar difor vegstandard og rassikring direkte til den daglege verdiskapinga i Vestland og Rogaland. Forutsigbar framkome er grunnlaget for regional verdiskaping 🛤

@Fjordvegen Riksveg 13

Etter kvart ras kjem gravemaskinene. Men kva skjer mellom rasene? Når eit steinras stengjer Rv13, må vegen opnast raskt. Akuttutbetring er synleg og heilt nødvendig. Mannskap rykkjer ut, ryddar vegbanen og får trafikken i gang att. Same kor godt arbeidet vert gjort, løyser det likevel ikkje den underliggjande rasfaren. Fjellsida står der framleis. Langsiktig standardheving er noko anna. Det er planlagt sikring av kjende farepunkt, breiare vegbane på for smale strekningar og vedlikehald før stenginga oppstår. Det gjev forutsigbar framkome over tid, men krev øyremerkte midlar og ein plan som held over fleire år. Begge tilnærmingane er reelle og nødvendige. Dei løyser ulike problem. Akuttutbetring handlar om å opne vegen i dag. Standardheving handlar om at vegen ikkje stengjer i morgon. Statens vegvesen har kartlagt eit sikringsbehov på 96 milliardar kroner. Det talet fortel at reaktive tiltak åleine ikkje tek ned det strukturelle etterslepet. Så lenge me berre reagerer etter kvar hending, betaler ambulansen, skulebussen, pendlaren og mjølkebilen prisen mellom rasene. Vi i Fjordvegen Riksveg 13 meiner rassikring og generell utbetring av vegbreidd og standard høyrer saman. Det eine kan ikkje erstatte det andre. For lokalsamfunna mellom Stavanger og Sogndal handlar det om ein veg som ber både til vanleg og den dagen det verkeleg gjeld 🛤

@Fjordvegen Riksveg 13

Odda vart isolert fleire gonger i fjor. Kvar gong vart vegen rydda. Kvar gong stod neste ras og venta. Det er kjernen i skilnaden mellom akutt utbetring og langsiktig standardheving på Rv13. Akutt utbetring ryddar vegen etter kvar hending. Mannskap og geologar kjem ut, kampesteinen vert fjerna, og trafikken slepp fram att etter nokre dagar. Men vegen er den same neste gong fjellet losnar. Det gjev inga forutsigbar framkome, og over tid er det ei kostbar, reaktiv line å køyre. Langsiktig standardheving tek tak i årsaka. Statens vegvesen har kartlagt om lag 34 skredpunkt på Rv13, og det nasjonale skredsikringsbehovet er rekna til 96 milliardar kroner. Å eliminere dei kjende skredpunkta permanent, saman med breiare og betre vegbane, sikrar at skulebussen, ambulansen og næringstransporten kjem fram same kva veret gjer. Det krev planfesta midlar og politisk vilje. Rassikring og generell utbetring er ikkje to konkurrerande behov. Dei er to sider av same tryggleik. Vi i Fjordvegen Riksveg 13 meiner at forutsigbar framkome for hverdagslogistikk og beredskap må vege tyngre enn kor mange dagar det tek å rydde etter kvart ras. Odda, Suldal og bygdene langs Jøsenfjorden treng ein veg som held, ikkje ein veg som stadig må reddast 🛤

@Fjordvegen Riksveg 13

Vegen er der. Framkome er ikkje. Tåka ligg tett over fjorden i dag, og vegen forsvinn inn i grått nokre hundre meter framme. Biletet fangar noko me kjenner godt langs Rv13: asfalten er på plass, men det er ikkje det same som at folk kjem trygt fram, kvar dag, heile året. Fysisk infrastruktur eksisterer. Ein veg går langs vatnet frå Stavanger til Sogndal. Men forutsigbar framkome for dei som er avhengige av han er noko meir krevjande å sikre. For næringslivet handlar det om at leveransane kjem fram og at mjølkebilen og tungtransporten kjem seg dit dei skal. For beredskapen handlar det om at ambulansen når fram når det hastar. For pendlaren og skulebussen handlar det om å vite at vegen er open i morgon. Mellom Røldal og Odda, i Suldal, langs Jøsenfjorden lever folk med strekningar som kan stengast av ras eller snø. Då hjelper det lite at vegen finst på kartet. Forutsigbar framkome er ikkje eit spørsmål om spart reisetid. Det er samfunnstryggleik, verdiskaping og kvardagsliv for lokalsamfunna langs Vestlandet. Difor jobbar me i Fjordvegen Riksveg 13 for både rassikring og utbetring av vegbana. Begge deler må til for at Rv13 skal vere ein veg folk kan stole på. Kvar dag, heile året 🛤

@Fjordvegen Riksveg 13

Kontakter

Fyll ut e-postadressen din for å følge Fjordvegen Riksveg 13

Når du velger å følge et nyhetsrom og opprette en brukerkonto vil dine personopplysninger bli benyttet av oss og av nyhetsrommets eier for å sende deg nyheter og oppdateringer i henhold til dine varslingsinnstillinger.

For mer informasjon, les vår Personvernspolicy, som gjelder for vår bruk av dine personopplysninger, og vår Personvernspolicy for Contacts, som gjelder for nyhetsrommets eiers bruk av dine personopplysninger.

Vær oppmerksom på at våre Brukervilkår gjelder for all bruk av våre tjenester.

Du kan trekke tilbake ditt samtykke når som helst ved å melde deg ut eller slette din konto.
Sjekk innboksen din

E-post sendt til __email__. Klikk på lenken i e-posten for å følge Fjordvegen Riksveg 13.

Ok